Hoe maak ik écht mijn EIGEN keuzes?

Zonder het van een ander af te laten hangen.
Zonder eigenlijk geen beslissing te maken, zodat het voor je wordt gemaakt.

 

Wat de situatie dan ook is, groot of klein, het kan soms als zwaar voelen om een keuze te maken. Je wilt namelijk heel graag rekening houden met de ander en daarnaast vind je het spannend om een knoop door te hakken zónder de ander daarin te betrekken en je eigen wensen inzichtelijk te krijgen.

Om een keuze te maken of een knoop door te hakken is het állerbelangrijkst dat je weet wat je wilt.
Om te weten wat je wilt is het heel belangrijk om te weten wat jij belangrijk vind.
Om te weten wat jij belangrijk vind is het goed om te weten waar je voor staat.
En om te weten waar je voor staat is het nodig om helder te hebben wie jij eigenlijk bent.

Het opbouwen van het inzicht of de kennis omtrent je eigen wensen, verlangens, normen en waarden, grenzen in je volwassen leven kan soms aanvoelen alsof je niet weet waar je moet beginnen. Ergens weet je het wel, maar dat vind je moeilijk om te voelen omdat je zo gewend bent rekening te houden met een ander. En om het te uiten is al helemaal een dingetje.

Hoe komt dit dan precies?

In je kindertijd leer je de regels van het leven, bouw je een soort routekaart op.
Als ik links ga, dan gebeurt er dit. Maar als ik rechts ga, dan krijg ik ‘X’ reactie. Wanneer je klein bent ben je volkomen afhankelijk van je ouders, en pas je je dus aan aan hoe zij reageren op jouw gedrag. Hierdoor ‘leer’ je de spelregels van jouw familie, jouw huis. Dat voelt dat als normaal, als veilig, want; zo krijg je liefde of aandacht of merk je dat papa of mama dan gelukkig(er) is of wordt.

Je stemt je dus af op je ouders. En hierdoor pas je jezelf aan. Leer je om iets minder zo te zijn, en iets meer zo.

Wanneer je merkt dat je in je volwassen leven weinig kennis hebt van je binnenwereld (je emoties, gevoelens, verlangens, grenzen), is het hoogstwaarschijnlijk zo dat je je als kind niet veilig hebt gevoeld om dingen te doen of te zeggen die jij leuk of fijn vond om te doen. Zijn er situaties geweest thuis waarin je voelde dat papa of mama onvoorspelbaar waren in hun reactie, en stemde jij je volkomen af op 1 of beide. Je eigen verlangen stop je weg, omdat je zoveel van papa en/of mama houdt. Je leert je eigen gevoel en verlangens uit te schakelen omdat dat nu eenmaal liefde opleverde. Dat was de enige manier van overleven.

Dit is de reden waarom je het zo moeilijk vind om in te checken bij jezelf. Wat wil ik? Waar sta ik voor? Je bent nu op een punt in je leven waarin je merkt; hee ik weet dit eigenlijk niet en het levert mij nu vervelende situaties op. Er worden beslissingen voor mij geweest die niet goed voor mij uitpakken en ik leef meer naar anderen dan voor mijzelf.

Dit inchecken bij jezelf heb je (nog) niet geleerd. Dit is een nieuwe skill die je jezelf nu wel kan aanleren. Onderzoek te doen. En dat begint allemaal met een hele grote en lange pauzeknop. We zijn geneigd snel te willen antwoorden, snel het ongemak uit de weg, snel naar de ander te switchen. ‘Beslis jij maar’ of ‘wat wil jij’?

Ga eens kijken wat je hier tussenin kan plaatsen. Antwoorden te bedenken waardoor jij tijd maakt om even in te checken bij jezelf. ‘Mag ik hier later op terugkomen?’ of ‘ik weet het even niet’. Je mág tijd nemen, je mág overleggen met jezelf.

Als je hart vrijspel had en je keel open stond, en er waren geen gevolgen, wat zou je dan zeggen?

Begin allereerst met eerlijk tegen jezelf te zijn. Zonder het nog tegen de ander te zeggen.
En dat kan soms heel spannend zijn, maar geef jezelf eens vrije teugels en kijk wat er omhoog komt in jou.
Eigen je het recht toe om in ieder geval tegen jezelf, de woorden te vinden die jouw verlangen in deze keuze omschrijven.
Ga eens op zoek naar de taal van je hart. Durf jezelf te uiten, naar jezelf. Dat eerst.
Ontdek de routekaart van je binnenwereld. Ontdek de verschillende wegen. Durf eens een andere afslag te nemen.
Durf eens te voelen hoe dat voelt.